Waarom ‘domme’ verwarmingslampen je geld kosten Al lang zijn de infraroodverwarmingslampen die worden gebruikt in textielfabrieken vrij eenvoudig van opzet. Je sluit ze aan, stelt een timer of thermostaat in en hoopt maar dat alles goed gaat. In feite hoop je dat de lampen niet kapotgaan voordat het tijd is voor onderhoud. Maar hier zit het probleem: wanneer één lamp kapotgaat, merk je dat niet altijd meteen. Hierdoor kan de stof ongelijkmatig worden verhit, of erger nog: kan de stof zelfs beschadigen. Dat betekent dat er veel kostbare reststoffen overblijven. Daarom zien we dat er steeds meer aandacht is voor lampen die echt ‘met je communiceren’. Het probleem met vaste instellingen Meestal kies je een lamp op basis van een vaste spanning en vermogen. Je berekent hoeveel kW per meter nodig is voor je stof en bepaalt daarop de juiste instellingen. Maar stoffen zijn niet altijd hetzelfde. De dikte van de stof kan veranderen, de snelheid waarmee de stof wordt verwerkt kan ook verschillen. Vaste instellingen kunnen hiermee niet omgaan. De nieuwe, slimme lampen lossen dit probleem op door thermische sensoren rechtstreeks in de lamp te plaatsen. Nu kan de lamp precies vertellen hoe heet zijn oppervlak is en hoeveel energie er in werkelijkheid wordt verbruikt. Geen geraden meer nodig. De afwegingen Natuurlijk kun je deze gegevens niet verkrijgen met een gewone R7s- of Sk15-aansluiting. Je moet gebruikmaken van geïntegreerde modules, ingebouwde thermocoupleën en weerstandssensoren. Het is natuurlijk complexer. Dat is nu eenmaal de realiteit. Het plaatsen van elektronica in gebieden waar veel hitte is, is riskant. Als de koelventilatoren niet goed werken, kunnen er problemen ontstaan. Bovendien kun je deze apparaten niet zomaar in een oude apparatuur stoppen en verwachten dat ze werken; de elektrische vereisten zijn anders. Je moet hier rekening mee houden. Het voorkomen van ‘nooduitzettingen’ Uiteindelijk wil niemand ‘slimme’ technologie alleen maar omdat het een fancy apparaat is. Wat we eigenlijk willen, is voorkomen dat er midden in de nacht een fabriek moet worden stilgelegd. Door de weerstand van het wolfraamfilament in de gaten te houden, kan het systeem je op de hoogte brengen. Het vertelt je dan: “Hé, deze lamp gaat zo kapot.” Nu kun je de lamp gewoon vervangen tijdens een geplande pauze. Hierdoor wordt een frustrerend, onverwacht defect omgezet in een simpele taak op je lijstje.